از دهر چه می جویی؟ جستارهایی شاعرانه پیرامون مرگ

از متن کتاب:
مرگ آدم را به سوگ و تامل واداشت تا معنایی و بل تسکین و گریزی در و بر آن بیابد مگر سیلاب بنیان فکن را به انگشتی بند نهد و بیشتر هم نخست از رواق انکار و تردی برآمد کو مرگ از آستان و آسمان من و ما نیست و آن هر من و انیران و سیه رویان تبه مرام است. مرگ را از تیره ظلمت و نادنستنیها در حساب آورد اما دشنام را ضمادی بر آن تاول در داگین نبود پس برآمد تا نیست شدگی و هدم و تباهی پایان را تغییر دهد و روایتی با پایان شاد جایگزین آن خاک سرد و خموشی پردرد بگذارد. مرده را در دخمه و گور نهادند و ادوات زیست و عشرت را کنارش تا باور کند چشیدن و جستن تداوم دارد و چنگیز انقطاع در پی دریدن ریسمان نیست انسان میخواست مرگ را و صورت هول نچشیدن کام را فنا کند با این تکاپوها... روزنامه بر پنجر رواق بزن خورشید نخواهد تابید...
تلاش برای تفسیر به شادی مرگ ادامه داشت و دارد! سالها بعدتر مرگ را از پس دوربین به یک بوس کوچولو تشبیه و توصیف نمودند و دیگری فرشته ای مهربان و خنده رو... اما باز و اما...